تبلیغات
اجتماع و من( شمس کیا)

اجتماع و من( شمس کیا)
یادها فراموش نخواهند شد ، حتی به اجبار و دوستی ها ماندنی هستند ، حتی با سکوت
    

عکسی که حسی کودکی منه حسی که دوبار برای من تکرار شد

اولین حس کلاس دوم راهنمایی 

  مشق عید ننوشته بودم ومعلم علوم برای اولین بار  می خواست تنبیهم کند 

خدایا چرا اینقدر من از این معلم می ترسم  با ترس ولرز پای تابلو رفتم  

نه  من شجاعم   مردونه می ایستم وکتکم را می خورم  وگریه نمی کنم  التماس نمی کنم

  من پیش بچه ها کم نمی یارم    یعنی می شه معلم منا ببخشه   مرد باش ...

    موقعی  تنبیه با یک دست دست دیگرم را گرفتم  وچشمانم را بستم  وچوبی که پایین نیامد

 ومعلم سختگیر من آقای ربیعی  داشت می پرسید چرا دستم را اینطوری گرفتم

ومن خیلی معصومانه توضیح دادم که اقا نمی خام دستم بترسه وعقب بره 

می خام  دستم را محکم بگیرم  تا تنبیه ... نمی خام گریه کنم ...( بدنم داست می لرزید)

معلم نگاهی به من کرد  دستی به سرم کشید وبخشیدم  و گفت برو بشین پسرم از حالا کارهایت  درست انجام بده و...

حس دوم :سالیان گذشت ومعلمی شدم سختگیر که خیلی تنبیه می کردم

روزی مشق ها را می دیدم  ودانش اموز ان تنبل را برای تنبیه  با  ترکه چوبی  پای تابلو می فرستادم

پسرکی نحیف با بدنی لرزان تنبلی کرده بود چه جرئتی  سرکلاس من !!! هنگام تنبیه  پسرک گریان  با دستی  دست دیگرش را گرفت و..

داغ شدم  انگار برق گرفتم  هیچی نمی تونستم بگم  به او گفتم برو بشین یک نیم ساعتی از پنجره دور دست ها  را نگاه می کردم 

خیلی چیزها یادم امده بود خدایا داشتم چکار می کردم  و از ان روز معلم شدم

                                                                                                                 محمد شمس کیا



ادامه مطلب

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 28 فروردین 1393 توسط شمس کیا
درباره وبلاگ

چه بیهوده است
در پاییز
به بهار فکر کردن
shamskiam@yahoo.com
Blog Skin